Boekreview – Ongetemd Leven

Boek Ongetemd Leven

Adèle riep dat dit boek je ziel zal laten schreeuwen. Ehm, oké? Beetje heftige stelling wel, maar laten we het gewoon eens een kans geven. In Ongetemd Leven schrijft Glennon Doyle over haar eigen leven, en hoe zij zichzelf daarin steeds vrijer is gaan voelen. In Glennon haar geval is het niet gek dat ze zichzelf vrijer is gaan voelen, aangezien zij rond haar veertigste ontdekt dat ze op vrouwen valt, nadat ze al lange tijd getrouwd is met een man en met hem twee kinderen heeft gekregen. We zullen niet allemaal zo’n switch maken in ons leven, maar leven terwijl je jezelf minder aantrekt van de buitenwereld, meer je eigen pad kiest, en minder het gevoel hebt dat je aan het ‘zoeken en vechten’ bent, klinkt dan wel weer chill, toch?

En daar geeft ze ook zeker handvatten voor! Glennon beschrijft in mijn ogen treffend hoe we in onze huidige maatschappij vaak voorbijgaan aan onze eigen emoties en hoe we het idee hebben dat alles maar maakbaar moet kunnen zijn (“Ik dacht dat als mijn leven moeilijk was, ik ergens iets niet goed had gedaan (…) Nee, het leven is moeilijk omdat het leven voor ons mensen nu eenmaal moeilijk is, en ik ook maar een mens ben, en ik het eindelijk eens goed doe”).

En die boodschap ging ik ook echt wel op aan, omdat ik het met haar eens ben dat we eens moeten kappen met denken dat het hele leven maar onwijs maakbaar is, en het grootste deel van onze energie stoppen in het beïnvloeden van onze omgeving in een poging het te veranderen, terwijl we al die energie ook kunnen stoppen in blij zijn met wat er nu al is. Scheelt ook een hoop stress over de toekomst, trouwens. Als je toch al blij bent, maakt het ook weer niet zo onwijs veel uit wat de toekomst gaat brengen, dan kun je er gewoon nieuwsgierig naar kijken in plaats van bang. En nee, het is ook niet alsof ik dit zelf al helemaal doorgevoerd heb, ook ik ben nog aan het leren 😉.

Een ander punt wat ik heel mooi en waardevol vind, is hoe ze uitlegt dat iedereen per definitie verliest als jij het leven van een ander probeert te leven. Een bekende uitspraak in de filosofische/spirituele hoek, is dat we eigenlijk allemaal niet bang zijn om niet goed genoeg te zijn, maar nog veel banger zijn om echt succes te hebben. Een beetje dat kop boven het maaiveld-idee. Dat we zo bang zijn om iets te bereiken en het dan te verliezen, dat we het daarom misschien maar gewoon liever helemaal niet bereiken. Ik had er al vaker over gelezen, maar vond de manier waarop het in dit boek werd geschreven gewoon heel mooi:

Tussen mijn dertigste en veertigste heb ik geleerd dat ik een bepaald soort pijn wil voelen: de pijn die je voelt wanneer je iets moois kwijtraakt: vertrouwen, dromen, gezondheid, dieren, relaties, mensen. Dit is de prijs die je betaalt voor het liefhebben, die je betaalt voor een dapper leven waarin je je hart openstelt. Deze pijn betaal ik met alle liefde.

Maar er is ook een ander soort pijn. Deze pijn komt niet voort uit het verlies van iets moois, maar ontstaat als je die mooie dingen niet eens probeert te bereiken.”

Nu pik ik er dus de hele tijd de ‘zware’ stukken uit, maar deze lessen zijn verpakt in kleine anekdotes en leuke verhalen, vaak op een humoristische wijze beschreven. Echter, je voelde het misschien al aankomen, ik heb wel echt een grote ‘maar’ bij dit boek. Ondanks de mooie lessen, ondanks de fijne manier van schrijven waardoor het onwijs snel wegleest, heb ik een beetje moeite met de opstelling van Glennon Doyle. Ze is zelf opgegroeid in een hechte, gelovige community, wat verklaart waarom ze zich vaak ‘gekooid’ heeft gevoeld, zoals ze zelf zegt. Persoonlijk stoorde het mij alleen een beetje dat ze hierdoor een slachtoffer-achtige toon aansloeg. Ik snap waar deze vandaan komt, gezien de gelovige achtergrond en coming-out, maar daardoor had ik moeite om alle stukken even serieus te nemen.  Ik vind namelijk dat mensen per definitie ver weg moeten blijven van een slachtofferrol. Er is namelijk precies niemand anders verantwoordelijk voor jouw leven, dan jijzelf. Dan kun je ontzettend naar anderen gaan lopen wijzen, maar newsflash: je schiet er niks mee op.

Desondanks, als jij soms het gevoel hebt dat je wel erg veel ongeluk is toebedeeld door het leven, als je jezelf veel aantrekt van de meningen en verwachtingen van de buitenwereld, dan is het zeker een aanrader. Al zou je er maar een of twee lessen uithalen, het boek leest lekker weg, dus het scheelt je een worsteling door de (toch vaak veel drogere) zelfhulpboeken van zogenaamde guru’s. Overigens denk ik wel dat dit meer een vrouwen- dan mannenboek is, Glennon schrijft duidelijk vanuit haar eigen vrouwelijke perspectief, stopt haar feminisme en gevecht tegen social injustice niet onder stoelen of banken en in dat laatste kader wil ik nog een kleine anekdote van Martin Luther King meegeven die zij aanhaalt in het boek:

Ik moet toegeven dat ik de laatste jaren ernstig teleurgesteld ben in de gematigde witte. Ik ben er helaas bijna van overtuigd dat het grootste struikelblok van de Neger in zijn strijd voor vrijheid niet wordt gevormd door openlijk racistische groeperingen of de Ku Klux Klan, maar door de gematigde witte mens. De gematigde witte vindt openbare orde belangrijker dan gerechtigheid. Hij geeft de voorkeur aan een negatieve vrede, en daarmee bedoel ik vrede zonder spanningen, boven een positieve, rechtvaardige vrede. De gematigde witte blijft zeggen ‘Ik ben het eens met jullie doel, maar niet met de manier waarop jullie dat willen bereiken’.”

In tijden van de opnieuw aangewakkerde strijd tegen racisme, vond ik dit een eye-opener. Eentje om nog eens over na te denken, nog eens terug te lezen en een mening over te vormen. Kortom: als je weet dat je goed bestand bent tegen de Amerikaanse manier van schrijven (‘alles was verloren en toen gebeurde er iets en nu is alles fantastisch, het kan niet beter’) en door een tone of voice heen kan prikken, begin zeker aan Ongetemd Leven. Dan gaan we daarna wel kijken hoe we weer leiderschap kunnen terugpakken over de tegenslagen die iedereen te verwerken krijgt 😉.

Related Articles

Responses