Een maand zonder koffie

Op 13 oktober 2020 dronk ik mijn laatste kop koffie. Ongeveer 5 jaar lang dronk ik praktisch iedere dag minimaal een kop koffie, net als de meeste studenten volgens mij. Ik merkte ineens, dat als ik ‘s ochtends mijn oude, vertrouwde bakkie pleur wegwerkte, m’n hartslag als een gek omhoog schoot. Waarom duwde ik mijn lijf eigenlijk elke dag in stress-stand? Dat was dus meteen mijn laatste koffietje, tijd voor een experiment!

De eerste twee weken

De eerste ochtend dat ik géén koffie dronk, merkte ik meteen dat cafeïne echt een verslaving is. Ongeveer een uurtje na mijn ontbijt, normaal vergezeld met een koffietje, begon de hoofdpijn en die bleef gezellig aanwezig tot laat in de middag. Ik had dit overigens al vaker meegemaakt (als er op vakantie niet direct koffie in de buurt was bijvoorbeeld…), maar toch schrok ik ervan hoe je lijf reageert op het zwarte goedje.

Wat ik ook vanaf dag één merkte: ik sliep veel beter. Ik werd minder vaak wakker ‘s nachts, viel makkelijker en sneller in slaap, en werd daadwerkelijk uitgerust wakker. Daar was ik dan wel weer echt verrast over, want ik dronk voor dit experiment al nooit koffie na 14:00 ‘s middags. Hoe kon het dat mijn slaap werd beïnvloed door een drankje wat ik rond 08:00/09:00 ‘s ochtends dronk? Wat blijkt, het was weer een van mijn beste vrienden die dit effect triggert: dopamine.

koffie

Koffie en stresshormonen

De cafeïne in koffie stimuleert bloedtoevoer naar de hersenen, en verhoogt het niveau van stresshormonen in je lijf. Doordat de adrenaline door je lijf giert, komt je lichaam in opperste staat van paraatheid, een staat die we back in the days alleen bereikten als we in de flight-or-fight modus kwamen, en dus keuzes moesten maken waar ons leven van afhing. Gelukkig vechten we tegenwoordig niet zo vaak met tijgers, dus je zou zeggen dat we deze staat van paraatheid niet zo vaak meer bereiken. Dat is helaas ook niet zozeer het geval, doordat we tegenwoordig op allerlei andere manieren onze stress-hormonen activeren, onder andere dus met koffie. Door dit lange tijd te doen, kunnen de acute stresslevels (die je hebt in de flight-or-fight- modus) doorschieten in chronische stresslevels, die slapeloosheid, concentratiegebrek en spierspanning veroorzaken. 

De verslavende werking van koffie, zit weer eens in het feit dat je dopamine aanmaakt op het moment dat je koffie drinkt. Ik heb al vaker geschreven over dopamine (o.a. in het artikel van vorige week over Coronastress), en waarom dit niet altijd een prettig gelukshormoon is. Zelf heb ik ADHD, wat in de kern een verstoring van je dopamine-aanmaak is. Die combinatie, maakt dus dat ik zelfs van een kop koffie vroeg in de ochtend, ‘s nachts nog last kan hebben.

En nu?

Inmiddels zijn we een maand verder, en is de hoofdpijn gelukkig al een tijdje weg. Ik slaap nog steeds beter, al is het met ups en downs. Wat ik echt het allerfijnst vind: ik word niet meer duf en verdwaasd wakker. Op het moment dat ik wakker word (vaak zelfs voor m’n wekker!!!), ben ik echt wakker terwijl ik eerder eigenlijk op de automatische piloot stond, totdat ik mijn eerste kop koffie van de dag op had. 

Denk overigens maar niet dat ik nu een soort anti-koffie-evangelist word, ik vind het nog steeds gewoon echt lekker, en op dagen dat ik het echt zwaar heb zal ik ongetwijfeld weer eens naar een cafeïne-shot grijpen. Het voelt alleen wél echt goed om mezelf er niet langer afhankellijk van te voelen, dus de dagelijkse kop, die zie ik dan weer niet zo snel terugkomen!

Related Articles

Responses